Παρασκευή, Ιανουαρίου 23, 2009

Ποιον κοροϊδεύω;

Μάλλον τον εαυτό μου.... Και κανέναν άλλον. Εχω πολύ καιρό να γράψω στο ζόρι. Το ίδιο και στα διαστήματα. Στα άλλα blogs, εκείνα που κρατάω με όνομα και επώνυμο, γράφω καθημερινά, αλλά μηχανικά. Έτσι, για να λέω ότι κάνω κάτι.
Είμαι στη φάση που δεν θέλω ΤΙΠΟΤΑ. Που δεν ελπίζω, πλέον, σε ΤΙΠΟΤΑ. Κι αν έχω να γράψω από το Νοέμβριο, δεν είναι επειδή δεν έχω, πλέον, ζόρι. Το αντίθετο μάλιστα. Κάθε βράδυ, κάθε γαμημένο βράδυ, η ίδια ιστορία. Και κάθε πρωί. Και κάθε μεσμέρι. Οι μέρες και οι νύχτες είναι πανομοιότυπες. Δε βοηθάει σε τίποτε να τις περιγράψω. Θα σας κουράσω. Και θα κουραστώ.
Παλιά το κείμενο έρεε. Περιέγραφα κι ήθελα να γράψω κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα... Τώρα θέλω να τελειώνω. Γράφω μία πρόταση, σταματάω, κάνω μια βόλτα ως το δωμάτιο, τη βλέπω ξεραμένη στο εφηβικό της κρεβάτι, να μην ξέρει ούτε που βρίσκεται, ούτε τι της έχει συμβεί. Ζει, συνεχώς, σε ένα παραλήρημα. Λέει πράγματα που δεν έχουν συμβεί ποτέ. Κάνει πράγματα χωρίς νόημα. Ίσως και να χουν νόημα. Στο θολωμένο της μυαλό.
Όποιος κατάφερε να ζήσει δίπλα της πάνω από έναν χρόνο, στο δεύτερο έφυγε τρέχοντας. Εμείς μπήκαμε, αισίως, στους οκτώ. Οκτώ χρόνια συγκατοίκησης. Το κλουβί με τις τρελές. Το κλουβί με τις τζαζεμένες. Το κλουβί με την ταβλαρισμένη και τον δειλό.
Το κουράγιο τελείωσε. Στην αρχή έγραφα διάφορες πίπες στα διαστήματα, για το λόγο που δεν ήταν συχνά τα ποστ. Κορόιδευα τον εαυτό μου, που λέω και στον τίτλο. Τι να γράψεις, δηλαδή; Με ποιο κέφι; Με ποια έμπνευση; Ό,τι και να μου ΄ρχόταν στο μυαλό ήταν μαύρο. Κι άραχνο. Το Κοράκι του Πόου, μπροστά στα δικά μου σβησμένα και ξαναγραμμένα και ξανασβησμένα ποστ ήταν σαν το παραμύθι της Ωραίας Κοιμωμένης. Τα δικά μου παραμύθια είχαν δράκους που ρουφούσαν μυαλά, φυσούσαν φλόγες και έκλαναν τόσο προπάνιο που πέφτανε οι άνθρωποι σα μύγες στο διάβα τους. Μόνον από τη μπόχα πέθαιναν δέκα δέκα την ημέρα κι εκατό την εβδομάδα.
Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή κόλλησα σ αυτήν τη σχέση χωρίς αύριο. Χωρίς αύριο έγραψα; Χα! Χωρίς σήμερα. Χωρίς χτες. Μια σχέση που, ποτέ, δεν κύλησε στο χρόνο. Μια σχέση σε άλλη διάσταση, βουτηγμένη στο αλκοόλ και στους καπνούς απ τα τσιγάρα.
Σας έχω πει (γραψει, όπως θέτε) ποτέ ότι με πειράζει ο καπνός; Ότι έκοψα το τσιγάρο πριν τρεισίμισι χρόνια μετά από τέτοια υπερκατανάλωση νικοτίνης που τη μυρίζω και βουλώνει η μύτη μου; Ότι δεν ζω χωρίς ειδικό σπρέι για τη μύτη; Ότι ψεκάζομαι, σαν το κουνούπι του βάλτου, πέντε κι έξι φορές τη μέρα; Ότι όταν καπνίζει κάποιος στον ίδιο χώρο με μένα κλείνει ο λαιμός μου για ώρες; Ε, λοιπόν, η Κατερίνα, αυτός ο θηλυκός Ορέστης Μακρής, καπνίζει τρία πακέτα τη μέρα, σε ένα δωμάτιο δίπλα στην κρεβατοκάμαρά μου. Κι όταν, απλά, θίξω το θέμα, μου λέει πως δεν μπορεί να κόψει, ταυτόχρονα, πιοτό και καπνό. Λες κι έκοψε, έστω για δυο ώρες, το αλκοόλ...
Παλιά, το πρωί, ούρλιαζα, φώναζα κι ερχόταν να ζητήσει συγνώμη. Μετά, δεν της μιλούσα. Και, πάλι, έκλαιγε και παρακαλούσε να μην την παρατήσω. Έπειτα ήταν η περίοδος της φυγής. Έφευγα. Με είχαν βαρεθεί τα ξενοδοχεία -τα φθηνά, γιατί για ακριβά δεν μας παίρνει. Ύστερα, το γύρισα στο παρακαλητό. Στην υπόσχεση. Στη φοβέρα. Στο φιλότιμο. Αυτο ήταν και το τελευταίο. Είπα καμιά κατοσταριά φορές ότι κινδυνεύω να πεθάνω από μαράζι -ή, στην καλύτερη, να πέσω (ξανά) σε κατάθλιψη- αλλά, εγώ τα έλεγα, εγώ τα άκουγα. Έκλαιγε, παρακαλούσε να μην της τα λέω αυτά γατί πονάει και, το βραδυ, με πονούσε εκείνη.
Μια σχέση πόνου. Αυτό είναι, πλέον, η σχέση μας. Αρρωστημένη. Ώσπου κάποιος από τους δυο μας να πεθάνει. Πλέον, έφτασα στο σημείο να ελπίζω ότι θα πεθάνω δεύτερος.
Αγάπη; Ποια αγάπη; Από πλευράς μου, τουλάχιστον, όχι μόνον πέθανε αυτό το συναίσθημα, όχι μόνον το θάψαμε, όχι μόνον φάγαμε κόλυβα ή κάναμε το μνημόσυνο, αλλά προχωρήσαμε και στην εκταφή και βάλαμε τα κόκαλα στο κασελάκι. Κόντεψαν να λυώσουν κι αυτά. Αν κάποιος έρθει και μου πει ότι πέθανε, μάλλον θα γυρίσω από το άλλο πλευρό.
Έρωτας; Σας παρακαλώ, μη λέτε ανέκδοτα. Δεν υπάρχει κανένας έρωτας. Μόνον πόνος υπάρχει και δυστυχία. Δε μου κάνει το παραμικρό, μέσα μου, η συνύπαρξή μας, όχι στο ίδιο σπίτι, αλλά στον ίδιο πλανήτη. Δυστυχώς, η ΝΑΣΑ έχει εγκαταλείψει το διαστμικό της πρόγραμμα.
Σεξ; Θα αστειεύεστε βέβαια. Εκτός κι αν δεχτώ να κάνω σεξ μαζί της την ώρα που είναι ανάμεσα στο να ξεράσει ή να πέσει σε αλκοολικό λήθαργο. Κινδυνεύω ή να μην φθάνει σε οργασμό και να ζητά σεξ ως το άγριο ξημέρωμα, ή να κοιμηθεί την ώρα της πράξης. Το να καταλάβει τι της γίνεται κι από ποιόν, δεν υπάρχει περίπτωση.
Στοργή; Μα σας παρακαλώ, τώρα! Το πιο στοργικό πράγμα που μου λέει το πρωί, όταν ξενερώνει, είναι "θα αλλάξουν όλα, θα δεις". Και το βράδυ "μαλάκα" μ ανεβάζει "αρχίδι" και "φασίστα" με κατεβάζει.
Οικογένεια; Εδώ είμαι κάθετος. Δε θα καταστρέψω άλλη μία ψυχή. Τελεία και παύλα.
Κοινές ευθύνες; Τι λέτε τώρα! Χθες έκλεψα ένα σακουλάκι καφέ φίλτρου. Δεν πληρώθηκα, ούτε εγώ, ούτε εκείνη. Οι επιχειρήσεις όπου εργαζόμαστε έχουν "προβλήματα ρευστότητας" (αν κι εγώ τις έκοψα ιδιαίτερα ρευστές. Τόσο που μπορεί να χυθούν στον υπόνομο -και μαζί τους κι εμείς). Εγώ έκλεψα τον καφέ κι εκείνη έβγαλε από κάρτες για να αγοράσει μια 12άδα μπίρες. Δε βαριέσαι... Ό,τι μπορεί ο καθένας πίνει. Αλλά αν τη δω να απλώνει το ξερό της στον καφέ μου, θα της το κόψω από τη ρίζα!

17 σχόλια:

ria είπε...

θα φανώ σκληρή, κακιά αλλά έχω μια απορία.

γιατί μένεις σε μια σχέση που μόνο πόνο σου προσφέρει? γιατί επιμένεις να πληγώνεις τον εαυτό σου?

αφού αγάπη, έρωτας, στοργή έχουν εκλείψει, γιατί δεν αποχωρείς από την αρρωστημένη αυτή κατάσταση να ψάξεις να βρεις όταν ηρεμήσεις, μια κοπέλα που θα έχετε κοινούς στόχους, θα σας δένει η αγάπη και η τρυφερότητα?

τί σόι στοίχημα έχεις βάλει με τον εαυτό σου και συνεχίζεις να λιβανίζεις ένα πτώμα σχέσεως που έχει πεθάνει εδώ και καιρό???

το ξέρω ότι δε σε βοηθάω με όσα λέω, όμως πραγματικά, η γνώμη μου είναι να λακίσεις. φύγε όσο είναι νωρίς για σένα. ξέκοψε από όλα, αν δεν έχεις φίλους θα κάνεις. ο πρώτος καιρός θα είναι δύσκολος, αλλά στο τέλος θα μπορείς να ελπίζεις ότι θα βρεις μια ισορροπημένη σχέση, αμφιδρομη, με αισθήματα όμορφα που θα προσφέρεις και που θα λαμβάνεις επίσης. που δε θα ξενυχτάς να την περιμένεις. που δε θα τη μαζεύεις χώμα από το πάτωμα και δε θα στοιχειώνει η κατάσταση αυτή το μυαλό σου συνέχεια...

συγνώμη, αλλά αυτό νομίζω ότι είναι το σωστό.

εδώ θα είμαι και θα σ ακούω, αλλά, μήπως θα έπρεπε και συ να αντιδράσεις?

Кроткая είπε...

είσαι σίγουρος πως έχεις τελειώσει με την κατάθλιψη;

συγγνώμη που είμαι έτσι σκληρή, αλλά αν είχες τελειώσει με την κατάθλιψη δεν θα αυτοκτονούσες αργά αλλά σταθερά.

εκείνη χρειάζεται γιατρό για να κόψει το αλκοόλ. Μήπως όμως, θα ήταν καλό να έβλεπες κάποιον κι εσύ;
σοβαρά το λέω.

Μάγισσα Κίρκη είπε...

Εγώ τα έχω ξαναπεί.
Πρέπει να σε δει ειδικός, αυτή η στάση σου απέναντι στα πράγματα 8 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ δεν είναι φυσιολογική.
Είναι τρομερά οξύμωρο το γεγονός ότι πήρες διαζύγιο από την γυναίκα σου με πολύ μεγαλύτερη "ευκολία" ενώ αρνείσαι να κάνεις το ίδιο με μια γυναίκα άρρωστη με την οποία δεν έχετε καν οικογένεια για να πείς ότι σε "εμποδίζει" κάτι, έστω και τυπικό! (λέμε τώρα!).

ΦΥΓΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

An-Lu είπε...

Δεν προσθέτω κάτι παραπάνω από τις προλαλήσασες...αλλά έχεις ανάγκη να ακούσεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι. Το αν θα το κάνεις ή όχι, είναι βέβαια στο χέρι σου...πάρε τον καφέ και τρέχα...

Ανώνυμος είπε...

Φίλε, ΚΟΥΡΑΓΙΟ.

Εφόσον από αγάπη και έρωτα παραιτήθηκες, σου μένει το τελευταίο οχυρό...αυτό της συνήθειας, της έξης που τρώει πιο λαίμαργα και από σαράκι.
Και αν είναι δύσκολο να θάψουμε και να θρηνήσουμε τον χάμένο έρωτα, τα χαμένα όνειρα, την προσδοκία, τη θυσία του "εγώ" μας στο "εμείς" δεν μπορούμε εύκολα να την απαρνηθούμε.

Αισθάνομαι ότι φοβάσαι να γυρίσεις στο "εγώ" γιατί το νοιώθεις ακρωτηριασμένο, λειψό, προδωμένο.

Ρε γαμώτο, σε νοιώθω...

( Δεν κατέχω από blogs αλλά δε θα ήθελα να υπογράψω ως ανώνυμη....Άντζελα )

Εύχομαι να σε ξαναδιαβάσω σύντομα...i'll keep an eye on you! )

Αθανασία είπε...

Γειάσου φίλε...αν και...απέχω αυτό το καιρό από τα μπλόγκς...παρ αυτά διάβασα το ποστάκι σου....και..φίλε...τι να πώ...λυπάμαι για πολοστή φορά για όοολα αυτά που τραβάς οχτώ χρόνια τώρα.....λυπάμαι πολύ...και λυπάμαι περισσότερο επειδή ζεί και κάποιος άλλος μια παρόμοια και ίσως πολύυυυ (σκάλες πολύ),χειρότερη φάση από αυτή που έχω ζήσει εγώ...δε ξέρεις με πόση λύπη με γεμίζει αυτό....ναί,φίλε εγώ αποφάσισα να δώσω πια τέλος σε αυτή την τόσο πονεμένη ιστορία που μου στοίχισε 17 ολόκληρα χρόνια και παραπάνω από τη ζωή μου...κουράστηκα να χαραμίζομαι σε μια σχέση,χωρίς μέλλον,χωρίς άυριο που λές κι εσύ και χωρίς τίποτε... αυτή η σχέση έχει γίνει ένα μεγάλο τίποτε πια για μένα...ένα κενό...γιατί σάμπως υπήρξε και ποτέ τίποτε;;;μάλλον όχι..εγώ είχα απλώς τη ψευδαίσθηση (γιατί ψευδαίσθηση ήταν μόνο αυτό)..ότι εκείνος με αγάπησε...όπως τον αγάπησα-τον λάτρεψα κάποτε και εγώ....αλλά...όχι..ΔΕ μ΄αγάπησε ποτέ...κι αυτό αποδείχθεικε....αλλά μάλλον ένας άνθρωπος σε αυτή τη κατάσταση είναι τελίως μα τελίως αδύνατον να αισθανθεί το ότιδήποτε..πόσο μάλλον ν α γα πή σει.....φταίω εγώ που άφησα τον εαυτό μου να παρασυρθεί από αυτή τη ψευδαίσθηση....και τελικά να πονέσει τόσο....μάλλον εκείνος όπως έχω καταλάβει άπειρες φορές έως τώρα....(μέσα από συζητήσεις,τηλέφωνήματα,μνματα κλπ,κλπ,...)το μόνο που ήθελε ήταν ένα καλό πήδημα (να το πώ έτσι ωμά)...από μένα...ένα καλό κρεββάτι και τίποτε άλλο...και ας υσχιριζόταν ευθαρσώς και με παρισία που λένε πάντα το ακριβώς αντίθετο....και μου τέντωνε τα νέυρα σα χορδές κιθάρας κάθε φορά που έλεγε πως δεν είναι έτσι...ήταν όμως τόσο εμφανές αυτό...που έδειχνε το λιγότερο γελοίος στα μάτια μου....τώρα όμως υπάρχει και ένας παραπάνω λόγος και είναι αυτός που έχω πεί στο προηγούμενο πόστ φίλε...και αυτός είναι (εάν λέει αλήθεια πάντα,που υπάρχει μιά μηδαμινή περίπτωση να μη λέει),εγώ πιστέυω όμως ότι λέει....και αυτός είναι το ότι έχει πιά αρραβωνιαστεί και ενδέχεται να παντρευτεί σύντομα κάποια άλλη....και όπως καταλαβαίνεις είναι το λιγότερο παράλογο να συνεχίζει παρ αυτά να επικοινωνεί μαζί μου....και να ζητά να μάθει τί κάνω κλπ,κλπ...και να θέλει επαφές μαζί μου...και δε γουστάρω να μπλέξω χειρότερα...αρκετά προβλήματα μου έχει φέρει αυτή η σχέση τόσα χρόνια τώρα...δε γουστάρω και άλλα...και αυτή τη φορά να μπλέξω και με άλλους όπως η μέλλουσα γυναίκα του...γι αυτό λοιπόν....αλλά έχεις δίκιο φίλε...σε όλα.....απόλυτο δίκιο... έυχομαι να βρείς το σωστό δρόμο που θα σε βγάλει από αυτό το μοναπάτι το γεμάτο ομίχλη και σκοτάδι και λύπη που είσαι τώρα και που θα σου δείξει ξανά το φώς και τη χαρά....καλή τύχη.....

Lili είπε...

Δεν εχω μπει ποτε στο μπλογκ σου.
'Οχι μονο το δικό σου, αλλα και άλλων, το εχω δηλώσει.

Σήμερα μπήκα γιατι δεν κατάλαβα το μήνυμα που μου άφησες.


Κι εγω δεν αφήνω την σχέση μου.
Δεν αντεχεται η μοναξια. δεν πιστεύουμε οτι μας αξίζει κατι καλύτερο, φοβόμαστε και δεν εχουμε το κουράγιο να ξεκινήσουμε κατι απο την αρχή...πολλοι οι λόγοι που έχουμε.


Εσυ ξέρεις γιατί μενεις.
Κανεις άλλος.

Οπως κι εγω.
Ισως γιατί δεν πιστευουμε πια στους ερωτες μέιντ ιν μουβις.
Και παιρνουμε ότι μας έκατσε.


Ομως, δεν σε ξενερωνουν οι άνθρπωοι που ειναι τοσο χαμένοι;
Πιο χαμένοι από σενα;


Η αυτό τουλάχιστον καπου σε κανει να νιώθεις οτι δεν εισαι τοσο χαμηλα, αφού βλέπεις το χαος στο πρόσωπό της;

Δεν ξερω, δεν εχω διαβάσει τίποτα δικό σου περα απο τα καλα σου σχόλια, δεν ειμαι σε θέση να εκφέρω γνώμη. Ούτε σου λέω κατι που δεν εχεις σκεφτει.

november είπε...

Είσαι άξιος της μοίρας σου. Αντί να κάθεσαι να μυξοκλαίς, πάρε επιτέλους μια απόφαση. Θα ταλαιπωρηθείς (πολύ, ΠΟΛΥ όμως, για ένα μήνα; Δύο; Έξι; Το πολύ). Θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο. Θα σε κάνει να τη λυπηθείς, θα σε απειλήσει, θα σε κάνει ρόμπα στη γειτονιά και στη δουλειά, θα απειλήσει ότι θα κάνει κακό στον εαυτό της, θα σε εκβιάσει. Εσύ, θα νιώσεις μόνος, πολύ μόνος, χαμένος, θα σου λείπει ακόμη κι αυτή η (κακή, καταστροφική) συνήθεια, θα αντικαταστήσεις τη μια δυστυχία, με μια άλλη. Θα το μετανιώνεις, γιατί, θα σκέφτεσαι, καλύτερα με την ΚΑτερίνα - μπεκρού, παρά μόνος, να μιλάω στους τοίχους. Και εκεί που θα πεις: αυτό ήταν, θα πεθάνω μόνος και όταν θα με βρουν θα έχω χάσει 100 κιλά στην αποσύνθεση, κάποιος θα σου χαμογελάσει: Η ζωή σου, ηλίθιε

ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ vs ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: είπε...

Που τραβάμε την καλύτερη μαλακία;

Θα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου.Γουστάρω τρελά να διαβάζω ερωτικές ιστορίες από πορνοπεριοδικά & να τραβάω μαλακία με τις ώρες φαντασιώμενος εμένα να παίζω στα γαμήσια.
& καβλώνω & δεν κολλάω & AIDS.
ΑΛΛΑ ΕΧΩ 1 ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΕΡΙΠΤΕΡΑΣ ΒΑΖΕΙ & ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ & ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΕ ΛΕΝΕ ΤΣΟΝΤΑΚΙΑ.
Τώρα τελευταία όμως διάβασα δεν χρειάζεται να πηγαίνω σε τσοντάδικα.Άκουσα ότι κυκλοφορεί 1 βιβλίο "ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ ΣΤΙΣ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ" κάποιας λογοτέχνιδος ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ λέγεται που έχει πάρει & ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ & ευτυχώς παρά την περιπέτεια που είχε στα δικαστήρια,ξανακυκλοφορεί στις σχολικές βιβλιοθήκες.ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣ ΑΠΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ αλλά είδα σήμερα σε κάποια ιστοσελίδα http://666storage.blogspot.com/2008/05/blog-post.html ΥΠΑΡΧΕΙ & ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΟΙ http://youtube.com/watch?v=Yt7yDsdULJs που είχαν αναρτήσει μια αίτηση ενός δικηγόρου στα δικαστήρια που έγραφε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο.ΚΑΒΛΩΣΑ ΔΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΜΑΖΙ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ pornosites για να δούμε πώς θα τραβήξουμε γρηγορότερα μαλακία.ΑΣΕ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΚΑΝΑ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ΝΑ ΤΟ ΔΑΝΕΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΦΕΡΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΣΤΟ 1 ΧΕΡΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ & ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ.

ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ(Λογοτεχνία)«Πόσο υπέροχο είναι να είσαι άρρωστος, ότι ο πυρετός φτιάχνει την καλύτερη μαστούρα κι’ ότι το πιο άγριο σεξ γίνεται μετά το χειρουργείο όταν είσαι ακόμα ναρκωμένος, Κι’ ότι μιά φορά μέσα στην εντατική είχε δει ένα δικέφαλο πέος»!! (σελ. 18-19).

ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΓΝΩΣΤΩΝ στο internet(πορνογραφία)... Ο πούτσος μου εκρήγνυται και τα χύσια, αποτέλεσμα της εντατικής εργασίας του, καταλήγουν τα μισά στο στόμα του και τα υπόλοιπα τ’ αφήνω στο σώμα του…

ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ(Λογοτεχνία)«με μία μπύρα στο ένα χέρι και τον πούτσο στο άλλο...»!! (ένθ.ανωτ.).

ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΓΝΩΣΤΩΝ στο internet(πορνογραφία)...Πριν προλάβω να καταλάβω τι έγινε, βρέθηκα με άλλον ένα πούτσο στο άλλο χέρι...

ΕΡΣΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ(Λογοτεχνία)«μικρά μυτερά στήθη» με «ρώγες... σκληρές και τσιτωμένες σαν κουκούτσια ελιάς» (σελ. 49).

ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΓΝΩΣΤΩΝ στο internet(πορνογραφία)...
Εντάξει είπε και χαμογελώντας αχνά, έκατσε στην άκρη του καναπε, η μέση της ήταν στητή και σαν αποτέλεσμα το ιδρωμένο της φόρεμα, κόλλησε στα μικρά μυτερά στήθη της…

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΜΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΞΑΤΕ,ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΘΑ ΤΟ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ.
http://makelio.blogspot.com/2009/02/vs.html

toaroma είπε...

Γεια σου είμαι η Στέλλα και είμαι ομοιοπαθής.Δεν πρόκειται λοιπόν να σου κάνω κήρυγμα, ούτε να σε συμβουλεύσω για το τι πρέπει να κάνεις η να μην κάνεις. Άλλωστε φαντάζομαι πως όλα αυτά, έχεις βαρεθεί να τα ακούς, όπως και εγώ. Φυσικά το οικογενειακό περιβάλλον, οι φίλοι, οι bloggers και γενικά όλοι, το κάνουν από καθαρό ενδιαφέρον. Κανείς όμως, δεν μπορεί να ξέρει καλλίτερα από αυτόν που το βιώνει. Η λαϊκή παροιμία ``έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέγονται`` νομίζω ότι ταιριάζει απόλυτα. Η δική μου ιστορία είναι λίγο-πολύ ίδια, όπως και δεκάδες χιλιάδες άλλες. Μόνο που στην περίπτωση τη δική μου, υπάρχει γάμος και το χειρότερο ένα 12χρονο κοριτσάκι, που φυσικά αντιλαμβάνεται τα πάντα. Δυστυχώς όμως υποφέρει περισσότερο από όλους. Προσωπική μου άποψη: όταν σε ένα στενό περιβάλλον υπάρχει πρόβλημα αλκοολισμού η οποιουδήποτε άλλου εθισμού, τότε δεν υπάρχουν θύτες αλλά μόνο θύματα.Ο καθένας, ακόμα και ο εθισμένος ( αυτός ίσως και πιο πολύ, λόγω ενοχών) βιώνει πόνο και μόνο πόνο. Εγώ στάθηκα τυχερή γιατί ζήσαμε και όμορφα χρόνια. Το ΔΙΚΌ ΜΑΣ πρόβλημα μετράει μόνο 2 χρόνια. Αυτά είχα να σου πω και ότι σε καταλαβαίνω πολύ καλά. Από σήμερα έχεις ( αν θέλεις φυσικά) έναν ακόμα φίλο, στον οποίο είναι αυτονόητο δεν χρειάζεται να απολογηθείς.Αν ποτέ αισθάνεσαι απελπισμένος, πνιγμένος,χαμένος στα σκοτεινά αδιέξοδα, να ξέρεις ότι υπάρχει ένα αυτί διαθέσιμο να σε ακούσει και να σε καταλάβει. Θα χαρώ να τα πούμε.

sophie_jamaica είπε...

2 χρόνια, τον τελευταίο μήνα είμαι καθαρή και το παλεύω με νύχια και με δόντια, νομίζω τα κατάφερα, όποιος δεν το ζήσει, δεν μπορεί να καταλάβει. Είσαι ακόμα εκεί;

Ανώνυμος είπε...

Επεσα τυχαία πανω στο blog, διάβασα το κέιμενο σου και με επιασαν τα κλάματα, ρεζίλι έγινα στους συναδελφους μου.Δεν ήμουν προετοιμασμενη και δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ.Ποναει το άτιμο. Δυστυχώς σε καταλαβαίνω πολύ πολύ καλα. Εγώ μιλάω από την πλευρά του παιδιού της οικογένειας.Υποθέτω οτι έχω μαζέψει τη μάνα μου όσες και εσύ την Κατερίνα.
Το να σου λένε να φύγεις και να σε ρωτάνε γιατί κάθεσαι εκεί και ταλαιπωρείσαι είναι άστοχο. Ακομα και αν δεν αγαπάς τον άλλο, ακόμα και αν παρακαλάς να πεθάνει για να γλυτώσουν όλοι που συναναστρέφονται με αυτά τα άτομα, είναι από δύσκολο εώς ακατόρθωτο. Βλέπεις κάποιον να στέκεται στο χείλος το γκρεμου. Ε, αν σου το επιτρέπει η ηθική σου σπρώξε τον.
Εγώ τελικά έφυγα από το σπίτι, όταν η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Η μάνα γινόταν χάλια με οποιαδήποτε αφορμή και ο πατέρας έχανε τον έλεγχο, γινόντουσαν ανεκδιήγητοι καβγάδες και τελικά έπεφτε το ξύλο της αρκούδας..Κοινώς, είχα να αντιμετωπίσω δύο πολύ σοβαρά ζητήματα μες στο σπίτι, και μόνη μου. Όσπου δεν άντεξα άλλο. Πάθαινα τη μια κριση πανικου μετα την άλλη και με φανταζόμουν επικύνδυνα έντονα να πηδάω από το μπαλκόνι για να μην ακούω, να μη βλέπω. Ακόμα και τώρα, που έχω φύγει, η ψυχή μου είναι μαύρη, είμαι ανικανη να αισθανθω το οτιδήποτε, έχω γίνει συναισθηματικά ανάπηρη.
Παρε το παιδι και φύγε, όποτε μπορέσεις. Εν ανάγκη, αν το ζήτημα είναι οικονομικό, δανίσου.Δεν ξέρω αν το παιδί σου έχει συναίσθηση της κατάστασης, αλλά και να μην έχει, θα αποκτήσει σύντομα. Να σου πω και κάτι στο κάτω κάτω; ο καθένας σε αυτή τη ζωή κάνει τις επιλογές του. Εμενα η μάνα μου λεει οτι έχει επιλεξει να παθάνει με αυτόν τον τρόπο και να την αφήσουμε στην ησυχία της.Είναι σχεδόν βέβαιο οτι αν στριμώξεις την Κατερίνα, το ίδιο θα σου πει. Στείλε την για αποτοξίνωση. Για το παιδί πάνω απο όλα. Πάρτο από την Κατερίνα με εισαγγελική απόφαση. Μην αφήσεις να καταστρέψει έναν ακόμα,εσένα σε έχει καταστρέψει ήδη.
Α, και κάτι ακόμα:έχε υπόψιν σου οτι ο αλκοολισμός είναι γονίδιο και κληρονομείται.
Καλη δύναμη, τη χρειάζεσαι. Εγω δεν έχω άλλη,εγκατέλειψα
Μολις εκανες μια νεα φιλη.Μαριαννα

Ανώνυμος είπε...

Μμμ..οκ
Κατι δεν ειχα καταλαβει σωστά. Ευτυχώς που το παιδι είναι απο προηγούμενο γάμο..
Μπορεις τουλάχιστον να είσαι χαρούμενος για αυτο!-Μαριαννα

diastimata είπε...

@ ria είπε...

γιατί μένεις σε μια σχέση που μόνο πόνο σου προσφέρει? γιατί επιμένεις να πληγώνεις τον εαυτό σου?

H απάντηση άργησε, αλλά έρχεται σήμερα. Διάβασε το νέο ποστ...
Ευχαριστώ που είσαι εδώ.


@ Ο/Η Кроткая είπε...

είσαι σίγουρος πως έχεις τελειώσει με την κατάθλιψη;

Όχι δεν είμαι. Ναι, βλέπω γιατρό. Εκείνος υποστηρίζει ότι είμαι μια χαρά. Αν με γνωρίσεις θα βρεις κι εσύ έναν κεφάτο άνθρωπο. Κι όμως...


@ Ο/Η Μάγισσα Κίρκη είπε...

Είναι τρομερά οξύμωρο το γεγονός ότι πήρες διαζύγιο από την γυναίκα σου με πολύ μεγαλύτερη "ευκολία" ενώ αρνείσαι να κάνεις το ίδιο με μια γυναίκα άρρωστη με την οποία δεν έχετε καν οικογένεια για να πείς ότι σε "εμποδίζει" κάτι, έστω και τυπικό! (λέμε τώρα!).

Ελπίζω να πάρεις απάντηση στο νέο ποστ, έστω και με καθυστέρηση μηνών.


@ Ο/Η An-Lu είπε...

πάρε τον καφέ και τρέχα...

Λες και βλέπω εφιάλτη. Τρέχω και βρίσκομαι, συνέχεια, στο ίδιο σημείο.


@ Ο/Η Ανώνυμος(Άντζελα) είπε...

Αισθάνομαι ότι φοβάσαι να γυρίσεις στο "εγώ" γιατί το νοιώθεις ακρωτηριασμένο, λειψό, προδωμένο.

Ήταν μια επένδυση (ζωής) που πήγε σκατά. Με τι κουράγιο να ξαναρχίσεις; Ούτε μετακόμιση δεν έχω το κουράγιο να ξανα-κάνω. Διάβασε και το καινούργιο, να καταλάβεις.


@ Ο/Η Αθανασία είπε...

ναί,φίλε εγώ αποφάσισα να δώσω πια τέλος σε αυτή την τόσο πονεμένη ιστορία που μου στοίχισε 17 ολόκληρα χρόνια και παραπάνω από τη ζωή μου...κουράστηκα να χαραμίζομαι σε μια σχέση,χωρίς μέλλον,χωρίς άυριο που λές κι εσύ και χωρίς τίποτε...

Λες να πρέπει να κάνω υπομονή άλλα 8 χρόνια; Ελπίζω πως όχι. Αν και δε βλέπω φως...

ΔΕ μ΄αγάπησε ποτέ...κι αυτό αποδείχθεικε....αλλά μάλλον ένας άνθρωπος σε αυτή τη κατάσταση είναι τελίως μα τελίως αδύνατον να αισθανθεί το ότιδήποτε..

Εκεί καταλήγω κι εγώ. Το ποτό πλημμυρίζει το μυαλό και τα συναισθήματά τους. Δε (μας) αισθάνονται.


το μόνο που ήθελε ήταν ένα καλό πήδημα

Ή μια αγκαλιά... Μια καλή αγκαλιά.

Ευχαριστώ, θα χρειαστώ την καλή τύχη.

diastimata είπε...

@Ο/Η Lili είπε...

Ισως γιατί δεν πιστευουμε πια στους ερωτες μέιντ ιν μουβις.
Και παιρνουμε ότι μας έκατσε.


Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι θα ΄θελα λίγο Χόλιγουντ, ρε συ Λίλη...

Ομως, δεν σε ξενερωνουν οι άνθρπωοι που ειναι τοσο χαμένοι;
Πιο χαμένοι από σενα;


Δε λες τίποτα...


Να είσαι καλά.

@ Ο/Η november είπε...

Θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο. Θα σε κάνει να τη λυπηθείς, θα σε απειλήσει, θα σε κάνει ρόμπα στη γειτονιά και στη δουλειά, θα απειλήσει ότι θα κάνει κακό στον εαυτό της, θα σε εκβιάσει. Εσύ, θα νιώσεις μόνος, πολύ μόνος, χαμένος, θα σου λείπει ακόμη κι αυτή η (κακή, καταστροφική) συνήθεια, θα αντικαταστήσεις τη μια δυστυχία, με μια άλλη. Θα το μετανιώνεις, γιατί, θα σκέφτεσαι, καλύτερα με την ΚΑτερίνα - μπεκρού, παρά μόνος, να μιλάω στους τοίχους.

Όχι, Νοέμβριε. Καλύτερα μόνος. Όμως, την ξεφτίλα σε δουλειά και γειτονιά, σε συγγενείς και φίλους, δεν την αντέχω. Και ξέρεις γιατί.

@ Ο/Η ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ vs ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: είπε...

;!


@ Ο/Η toaroma είπε...

Μόνο που στην περίπτωση τη δική μου, υπάρχει γάμος και το χειρότερο ένα 12χρονο κοριτσάκι, που φυσικά αντιλαμβάνεται τα πάντα.

Όχι ρε Στέλλα, γαμώτο! Η κοπελίτσα (τόσο είναι και η κόρη μου), έχεις δίκιο, υποφέρει περισσότερο από όλους. Πρέπει να κάνεις κάτι γι αυτήν. Γιατί εγώ είμαι ένα σκυλί μονάχο, ένα χαμένο κορμί, στη σχέση με την "Κατερίνα". Αλλά εσύ...


δεν υπάρχουν θύτες αλλά μόνο θύματα

Και παράπλευρες απώλειες. Μόνο θύματα...

Θα χαρώ να τα πούμε

Κι εγώ θα χαρώ, Στέλλα. Κάνε κάτι τώρα, στα δύο χρόνια. Υπάρχει σωτηρία.

@ Ο/Η sophie_jamaica είπε...

το παλεύω με νύχια και με δόντια... Είσαι ακόμα εκεί;

Ακόμη εδώ, Σόφη. Όπως θα διαβάσεις στο νέο ποστ, ακόμη εδώ... Πάλευέ το! Κάθε μέρα, είναι μία μέρα. Μια μέρα γεμάτη ζωή. Μια μέρα πιο μακριά από το θάνατο.

@ Ο/Η Ανώνυμος(Μαριάννα) είπε...

Εγώ μιλάω από την πλευρά του παιδιού της οικογένειας.Υποθέτω οτι έχω μαζέψει τη μάνα μου όσες και εσύ την Κατερίνα.

Κυριολεκτικά με σακάτεψες. Διάβασε και το νέο ποστ, για να καταλάβεις... Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου πω, να κάνεις κουράγιο.


Ακομα και αν δεν αγαπάς τον άλλο, ακόμα και αν παρακαλάς να πεθάνει για να γλυτώσουν όλοι που συναναστρέφονται με αυτά τα άτομα, είναι από δύσκολο εώς ακατόρθωτο. Βλέπεις κάποιον να στέκεται στο χείλος το γκρεμου. Ε, αν σου το επιτρέπει η ηθική σου σπρώξε τον.

Πόσο δίκιο έχεις...

Ακόμα και τώρα, που έχω φύγει, η ψυχή μου είναι μαύρη, είμαι ανικανη να αισθανθω το οτιδήποτε, έχω γίνει συναισθηματικά ανάπηρη.

Μαριάννα, δυστυχώς, αυτή η πληγή δεν κλείνει. Όμως, να είσαι σίγουρη, ότι μπορούμε να ζήσουμε με αυτήν κι ας είναι χαίουσα...

Στείλε την για αποτοξίνωση

Κι αυτό στο βρόντο πήγε...

ο αλκοολισμός είναι γονίδιο και κληρονομείται

Δυστυχώς, αυτό τείνω να πιστέψω...

Να είσαι καλά Μαριάννα.

disa είπε...

伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城,85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲,色情遊戲,遊戲口袋,我的遊戲口袋,小遊戲區,手機遊戲,貼圖,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區

mariposa είπε...

ειμαι σοκαρισμενη...δεν εχω ζησει τοσο ασχημες καταστασεις,αλλα αυτο θα επρεπε να ειναι επιχειρημα δικο σου...θεε μου ποσο κριμα..εισαι 46χρ.και νομιζεις οτι εχει τελειωσει η ζωη σου???σκυλι μοναχο??δεν το πιστευω!!!!!!!!με εχεις στεναχωρησει παρα πολυ..λυπαμαι ειναι μια κατασταση χρονων δηλαδη βιωμα,καποιος σου ειπε οτι το μονο που απεμεινε να αποβαλεις ειναι η συνηθεια..καντο!!!μονο αν της φερθεις σκληρα ισως εχεις καποιο αποτελεσμα..ζητα βοηθεια σε παρακαλω..εισαι τοσο νεος δεν μπορω να το φανταστω..ΕΙΣΑΙ ΛΑΘΟΣ